از تو خواهم سخن گفتن...

ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران

بیداری ستاره در چشم جویباران

آینه تگاهت پیوند صبح و ساحل

لبخند گاهگاهت صبح ستاره باران

باز آ که در هوایت خاموشی جنونم

فریادها برانگیخت از سنگ کوهساران

ای جویبار جاری زین سایه برگ مگریز

کاینگونه فرصت از کف دادند بیشماران

گفتی به روزگاری مهری نشسته گفتم

بیرون نمیتوان کرد حتی به روزگاران

بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز

زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند

دیوار زندگی را زینگونه یادگاران

وین نغمه محبت بعد از من و تو ماند

تا در زمانه باقیست آواز باد و باران

شفیعی کدکنی

آنکه میگوید دوستت دارم

خنیاگر غمگینی است که

آوازش را از دست داده است

ای کاش عشق را زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد در چشمان توست

هزار قناری خاموش در گلوی من

عشق را ای کاش زبان سخن بود

آنکه می گوید دوستت دارم

دل اندوهگین شبی است که مهتابش را میجوید

هزار آفتاب خندان در توست

هزار ستاره گریان در تمنای من

عشق را ای کاش زبان سخن بود

نمیدونم چرا ؟
ولی هر چی که هست هوای دلم ابری ابریه و ابراش بارونین .

بعضی وقتا آدم تو گلوش یه بغض گنده هست که هرکار میکنه اون جور که میخواد نمی ترکه .

ولی ........

من امیدم به اون غایب همیشه حاضرم هست که همیشه یه جوری که خودم نفهمیدم کمکم کرده و همیشه ازش ممنونم .

غایب همیشه حاضرم ........

 همیشه . همه جا . همه وقت . در هر حال که باشم  فراموشت نمی کنم و کمکهاتو  یک به یک مرور میکنم تا یادم نره و ............

به امید دریایی شدن